نسل جديد

این روزها با آغاز سال تحصیلی جدید، سرکوب جنبش دانشجویی با شدت بیشتری دنبال می شود و عوامل رژیم جمهوری اسلامی در نهادهای مختلف در اقدامی دیکنه شده کمر به قتل این جنبش گرفته اند. اما آیا این اقدامات به سرکوب این جنبش منجر می شود؟

آنها تصور کرده اند با پخش اعترافات عبداله مومنی، حمله به جمع دوستانه فعالان برجسته دانشجویی از جمله مهدی عربشاهی، میلاد اسدی، فرید هاشمی، احمد احمدیان، عزت تربتی و نسیم سرابندی، محکومیت تعدادی از دانشجویان فعال از جمله مهدی اللهیاری، مهدی گرایلو و کیوان امیری الیاسی به زندان، تصفیه استادان و بازنشستگی اجباری آنان، احضارهای گسنرده دانشجویان به حراست و کمیته های انطباظی در دانشگاههایی چون شهید بهشتی، شیراز، اصفهان، رازی کرمانشاه، و دیگر تلاش های سرکوبگرانه می توانند این جنبش را سرکوب کند.

در همین راستاست که اظهارات نابخردانه و نشات گرفته از روحیه ضد انسانی سردار محمد علی جعفری فرمانده کل سپاه پاسداران مبنی بر تشبیه صحن دانشگاه به میدان جنگ و صدور فرمان جهاد به بسیج دانشجویی در مقابله با دانشجویان معترض، هماهنگی عوامل جمهوری اسلامی برای سرکوب های بیشتر را نشان می دهد. وی در جمع مسئولان بسیج دانشجویی در روز جمعه با گفتن : "بسیج دانشجویی در میدان جنگ نرم، استقلال عمل دارد و فرماندهی این میدان مبارزه متمرکز نیست" چراغ سبزی سپاه را به روی نیروهای دست نشانده و لباس شخصی ها برای سرکوب دانشجویان آشکار کرد. اگرچه آنها پیشتر به افزایش قدرت نهادهای حراست در دانشگاه ها و کمیته های انظباطی مبادرت ورزیده بودند، اینک با تقویت بیش از پیش نیروهای بسیجی داخل و خارج از دانشگاه در صدد مبارزه و سرکوب تمام عیار با دانشجویان بی سلاحی هستند که تنها به دنبال حقوق انسانی خود مبارزه می کنند. از همه مهمتر باید گفت، سردار جعفری با اظهارات خود به نوعی از هراس حاکمیت از نفش پیشتازی دانشجویان پرده برداشت.

البته پیش از نیز برخی دیگر از چهره های حکومتی نگرانی های خود را از بروز اعتراضات دانشجویی همزمان با آغاز سال تحصیلی جدید ابراز کرده بودند. حسین طائب فرمانده بسیج با اشاره به پروژه تقابل در آستانه باگشایی دانشگاهها و تشدید اعتراضات دانشجویی، به نوعی هم به نهادهای امنیتی گوشزد کرده بود که باید آماده برخورد باشند و هم پیامی داده بود به دانشجویان که دست از اعتراش بردارند. اما دانشجویان با نادیده گرفتن این تهدید ها، فرصت را مغتنم شمرده و با شجاعت تمام در قلب تپنده چنبش دانشجویی در تهران فریاد زدند مرگ بر دیکتاتور، تا نشان دهند که این جنبش سرکوب شدنی نیست.

جنبش دانشجویی ایران همواره پیشتاز مبارزات آزادیخوانه بوده و در طول سال های گذشته و بویژه پس از قیام 18 تیرماه 1378 روند رو به رشدی را طی کرده است. این جنبش توانسته نقش پیشرویی خود را حفظ کند و در جریانات سیاسی جاری در کشور نیز نفش تعیین کننده ای را ایفا کند.

جنبش دانشجویی در ایران به مدافع حقوق مردم تبدیل شده و در به چالش کشیدن مشروعیت حاکمیت نفش مهمی را ایفا کرده است. هر چه این جنبش مورد سرکوب قرار بگیرد تند تر و تیزتر خواهد شد. اعتراضات دانشجویی همزمان با آغاز سال تحصیلی جدید نشان داد که تهدید و سرکوب دیگر اثر ندارد و حاکمیت راهی جز توجه به خواسته های دانشجویان ندارد.

Throngs of people descended on the UN Thursday to protest the Iranian president's anti-Israel diatribe at the General Assembly and to stand in opposition to human rights violations in Iran following the usurped June election.

Waving signs that declared "No Nuclear Iran" and "Ahmadinejad not wanted here," they filed into Dag Hammarskjold Plaza at noon to denounce Mahmoud Ahmadinejad, just as other demonstrations were to take place in other US cities.

At New York's "Stand For Freedom in Iran" demonstration - organized by the Jewish community in conjunction with labor groups and others - shouts of "Stop Iran Now" were punctuated by three shofar blasts, meant to summon world leaders to act against the Iranian nuclear threat.

On stage, four volunteers stood with tape across their mouths and carrying signs that read: "I'm gay and in Iran I'm killed" and "I'm a woman and in Iran I'm stoned."

Protesters held clusters of green balloons and waved Iranian flags in solidarity with the opposition movement there.

Although demonstrators were largely Jewish, organizers included a broad coalition of groups, including the Jewish Community Relations Council, synagogue groups, churches and local chapters of the NAACP civil rights organization and the AFL-CIO labor federation. Among those in attendance were New York Governor David Paterson and former New York City mayor Rudolph Giuliani.

.... Iranian activists also joined the rally, including Hassan Zarezadeh Ardeshir, who told the crowd: "Ahmadinejad and other faces of [the] Islamic regime are not just an internal issue. This is about terrorism, nuclear weapons and human rights abuses."

see the article from here

By: Kenneth R. Timmerman

Thousands of Iranian-Americans flocked to the United Nations in New York to protest Iran's recent elections and to assail President Barack Obama for his failure to support the Iranian people after the disputed elections.
The protesters came from all over the country carrying signs. “Thank You Obama 4 Condemning and Not Meddling,” read one sign carried by Fred Maghnati, a 57-year old Iranian-American who traveled to New York from Clarksville, Md. He hastened to explain that his sign was meant to be tongue-in-cheek. “Obama didn’t help us. I don’t see that he is doing anything for us now. He has just been helping the Iranian government behind closed doors,” he told Newsmax on Wednesday.

... Ardeshir Zarezadeh, who was also arrested during the 1999 uprising and until recently worked for the Persian Service of the Voice of America, said he now saw the possibility of an authentic opposition coalition “that could serve as a temporary government during a transition period” after the current regime falls.
“The possibility for real change in Iran is increasing,” he said.

see the article here

I am going to New York to participate in a press confrence and speak at three demos in fron of the UN about human rights violation in Iran and fundementals for Iranian to make changes.

!I will keep you posted

همسو کردن جریانات سیاسی مخالف و منتقد نظام جمهوری اسلامی و نیز به چالش کشیدن مشروعیت نظام، از دستاوردهای جنبش سبز به شمار می‌روند که پیشتر دمکراسی‌خواهان برای بدست آوردن آنها سال‌ها مبارزه کرده‌اند؛ نیروی‌های سیاسی بر این باور بوده‌اند که با ایجاد یک جریان واحد از نیروهای تحول‌خواه و زیر سوال بردن مشروعیت نظام می‌توان جامعه‌ی بین‌المللی و مردم ایران را برای ایجاد تغییرات اساسی در جامعه‌ی ترغیب کرد. و اینک چنین فرصتی فراهم شده است.

در این میان، نظام جمهوری اسلامی نیز بیکار ننشسته و همچون گذشته به دنبال ناتوان کردن تلاش‌های آزادیخواهان است. سرکوب خیزش‌های مردمی، گروه‌های سیاسی و مدنی از یک سو، و ایجاد اختلاف و تفرقه‌افکنی میان مبارزان راه آزادی و دمکراسی از سوی دیگر، در دستور کار نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی قرار گرفته است. انتشار مباحث جلسات داخلی نیروهای نظامی نشان می‌دهد که آنها حتی در میان مردم معترض حضور پیدا می‌کنند و تظاهرات را به مسیرهای دلخواه خود هدایت می‌کنند. برگزاری دادگاه‌های نمایشی و بی‌اساس نیز کاملا نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی در صدد بدبین کردن مردم نسبت به فعالان سیاسی مدنی است، می‌خواهد اصلاح‌طلبان را از پیوستن به نیروهای سکولار و مخالف دور کند و نیز عده‌ای را خانه‌نشین سازد. اما امیدها هنوز به یاس مبدل نشده است و اعتراضات داخلی به همراه تلاش‌های وسیع ایرانیان در برون‌مرز، تقویت شکاف در بدنه‌ی نظام جمهوری اسلامی و پیگیری نهادهای بین‌المللی و سازمان‌های مدافع حقوق بشر همچنان به هر ایرانی جرات می‌دهد تا در فکر و تلاش در راستای تحقق آزادی و دمکراسی درنگ نکند. در این راه لازم است؛

جریان همبستگی برای دمکراسی که چند ماه پیش با حضور فعالان شناخته شده سیاسی و مدنی در داخل کشور تاسیس شده به همراه میرحسین موسوی که تاسیس یک جبهه‌ی سیاسی را مطرح کرده، ائتلافی از گروه‌های سیاسی و مدنی را در ایران تشکیل دهند تا برای سازمان‌دهی و تداوم مبارزات برنامه‌ریزی کند. این ائتلاف پیشتر نیز در دستور کار دمکراسی‌خواهان قرار داشت. در سال ۱۳۷۸، که به خاطر حضور در تظاهرات کوی دانشگاه تهران دستگیر شده بودم به همراه دوستان دیگر در «جبهه متحد دانشجویی» به فکر چنین ائتلافی بودیم که پس از آزادی از زندان آن را دنبال کردیم. خوشبختانه مذاکرات میان گروه‌ها نتیجه‌بخش بود و این شرایط مناسبی برای چنین ائتلافی است. این ائتلاف می‌تواند دولت موقت دوران گذار را نیز تشکیل دهد.

نیروهایی که در این زمینه کوشش می‌کنند باید به دنبال خنثی کردن تاکتیک‌های امنیتی جمهوری اسلامی نیز باشند. در غیر اینصورت نه تنها ائتلاف و همسویی ضعیف خواهد شد بلکه نگاه جامعه‌ی بین‌المللی به نیروهای دمکراسی‌خواه تغییر خواهد کرد. همچنین به کمک ایرانیان برون‌مرز و نهادهای مدافع حقوق بشر، باید برای نامشروع نشان دادن نظام جمهوری اسلامی کوشش شود. اینک که کشورهای اروپایی حتی حاضر شده‌اند سفرای جمهوری اسلامی را احضار کنند و آقای اوباما نیز سرکوب‌های داخلی را محکوم کرده و سازمان ملل واکنش درخور توجهی نشان داده است، فرصت برای طرح پرونده ایران در شورای امنیت و کمیسیون حقوق بشر مهیاست.

در عین حال باید از سازمان ملل متحد خواست تا با تشکیل کمیته‌ی حقیقت‌یاب و اعزام آن به داخل ایران اقدامات لازم را برای کمک به قربانیان ستم جمهوری اسلامی انجام دهد.